مولایم بیا که شبم بی تو تیره و تار شده      و ظلمت تنهایی  و بی صاحبی وجودم را فرا گرفته 

   بیا که بی تو دیگر غنچه ای نمی شگفت   و آبی جاری نمی شودآسمان نمی گرید و زمین بی رمق      شده

  قلب تاریخ دیگر نمی زند  مدتهاست که لبخندی نمی بینم مکر می شود خندید در حالی که تو را       غم بی      عدالتی و ظلم فرا گرفته است مگر می شود نگریست در حالی که روزهایت با اشک ترحم شب    می شود و   شبها یت با اشک انتقام روز

 زمین از خون لاله ها گلگون گشته رنگ عدالت پریده  مهربانی در خوابی عمیق فرو رفته و آسمان        تراوت را تمنا می کند همه جا بی رنگ شده و دیگر دلی نمی تپد

  اما اگر تو بیایی همه جا سبز می شود و عطش مشقت همه گیر  زمین بار دیگر نفس کشیده و      پلیدی ها   را در خود فرو می کشد آسمان می گرید و غبار غفلت را از بین می برد و همه جا آبی می   شود

  وقتی خورشید وجودت آشکار ا بر ما بتابد تمام لاله های به خون نشسته سر از خاک بیرون می کشند    و تمام عالم کلستان می شود کلستانی  ا ز گل های انسا نیت ، مهر شفقت و دوستی و تو دعا می کنی عالم را غرق در نعمات الهی  ظلم را  ریشه کن می کنی و باران عدالت بر همه ارزانی  بیا ای یوسف زهرا بیا و خوابهای خوب را تعبیر کن و با دستان پر مهرت قطرات اشک را از گونه زمان بزدایی بیا که مشتاقانه منتظریم پرچم نصرتت را بر هر کوی برزن نظاره کنیم و سجده شکر به جا آوریم پس بیا زودتر بیا که منتظریم